Het seizoen loopt alweer ten einde. Een seizoen waarin het eerste elftal van VVIJ wisselvallig, maar ook  verrassend presteerde. Na een onwaarschijnlijke serie werd zelfs de eerste periode in de wacht gesleept, waardoor straks het spreekwoordelijke toetje wacht, dat nacompetitie heet. Gezien de resultaten in de laatste periode zijn de verwachtingen niet heel erg hooggespannen maar, zoals bekend, de strijd om promotie is een competitie op zich.

Weet u de overeenkomst tussen Herman Wallenburg, Michel Baist en Ruud Jansen?

“Wat is dat nou voor opening van een column die voor het eerst sinds vier maanden pas weer uitkomt? Mooie nepcolumnist die je er bent!” Het zou maar zo kunnen dat de meeste mensen die dit lezen deze gedachte –of een variant erop- voelden opkomen bij het lezen van bovenstaande vraag. Toegegeven, ik heb wel eens vaker te weinig inspiratie gehad voor het schrijven van een stukje, maar vier maanden heeft het toch echt nooit eerder geduurd.

Zondagmiddag kwart voor vier. Als eerste stapt hij de doucheruimte in. Met zijn hand voor de sensor wacht hij naast de koude straal op de komst van het warme water.

Bij VVIJ voetballen de kleinste F-jes sinds een aantal jaar in onderling verband tegen elkaar. In vier- vijf- of zeventallen wordt onderling gespeeld totdat de spelertjes en speelstertjes klaar zijn voor het echte competitiewerk. Een succesvolle aanpak die kinderen spelenderwijs kennis laat maken met het mooiste spelletje dat er bestaat. Vroeger (opa spreekt) speelde je met een beetje pech in je allereerste wedstrijd als zesjarig jochie tegen de F1 van DOS en stond je tegen achtjarige tegenstanders met 12-0 achter, nog voordat de inkt op je inschrijvingsformulier droog was.

De zomer viel dit jaar in het laatste weekend van september. Na twee buien - één van 3 maanden en één van 1 maand - brak dan eindelijk ons favoriete jaargetijde aan. Lekker onder een zonnetje langs het veld staan om de kleine IJsseltjes aan te moedigen. Dat wil zeggen: op een kunstgrasveld met een gevoelstemperatuur van 42 graden staan te klagen "dat het in Nederland ook nooit een keer normaal kan."

Bij VVIJ voetballen de kleinste F-jes sinds een aantal jaar in onderling verband tegen elkaar. In vier- vijf- of zeventallen wordt onderling gespeeld totdat de spelertjes en speelstertjes klaar zijn voor het echte competitiewerk. Een succesvolle aanpak die kinderen spelenderwijs kennis laat maken met het mooiste spelletje dat er bestaat. Vroeger (opa spreekt) speelde je met een beetje pech in je allereerste wedstrijd als zesjarig jochie tegen de F1 van DOS en stond je tegen achtjarige tegenstanders met 12-0 achter, nog voordat de inkt op je inschrijvingsformulier droog was.

Ik wil u graag even mee terug nemen naar juli 2010. Vorig jaar rond deze tijd zag Nederland er heel anders uit. U weet het nog wel: je kon gewoon je tuin in lopen zonder je snorkel op te hoeven zetten. En als je in de zomer van 2010 je hond ging uitlaten hoefde je deze niet van een loden halsband te voorzien om het beestje aan de grond te houden. In deze zomer voelt het uitlaten van een hond, tenzij je het formaat Beethoven of Hooch  in je woonkamer hebt rondlopen, als het vliegeren met een iets te zware vlieger. Kortom de herfst begon vorig jaar gewoon in september in plaats van in juni.

Heeft u ook zo'n hekel aan teksten als "tja, dat dacht ik al...", "tja, ik zag het al aankomen..." en de absolute topper "tja, dat had ik je van tevoren wel kunnen zeggen..." Van die mensen die achteraf altijd weten te melden dat ze vooraf gelijk hadden.

Deze week kwam ADO Den Haag speler Lex Immers negatief in het nieuws. Zijn in het ADO supportershome luidkeels gezongen boodschap waarin hij opriep tot een achtervolging van Ajacieden middels een term die ik hier niet zal herhalen, werd niet overal met gejuich werd ontvangen. De speler drenkte zich in excuses, waarbij hij aangaf geen bevolkingsgroep te hebben willen beledigen, maar dat hij uitsluitend de Ajax supporters bedoelde. Dat zijn uitspraak daarmee, op zijn zachts gezegd, nog steeds niet best is, moge duidelijk zijn, maar behoeft wel enige achtergrondinformatie.

Denkend aan trainers zie ik passanten van club naar club door voetballend oneindig laagland gaan.

U moet mij deze bijzonder slechte Marsman parodie vergeven, maar na het lezen van een klein artikeltje in het Utrechts Nieuwsblad kwam de gedachte bovendrijven aan trainers in het algemeen en één in het bijzonder.

Tja, daar zit je dan, tussen kerst en oud en nieuw in. De gourmetschotel, de wijn en de huisgemaakte Irish coffee hebben zich inmiddels al rond je middel genesteld en dan moeten de oliebollen en champagne van oudejaarsavond er nog bij. In het nieuwe jaar maar weer een extra rondje rennen. Oh nee, eerst nog de nieuwjaarsreceptie bij VVIJ. Ik begin 2 januari wel....

Je hoort het Koot en Bie in het plat Haags als hun alter ego’s Jacobse en Van Es nog zeggen. Geweldige typetjesmakers die de spijker vaak op de kop sloegen.

Zo, het seizoen is weer begonnen. Tijd dus voor een stukje proza. Helaas is het enige tijd stil geweest waarvoor mijn nederige excuses. Zoals elke tweederangs columnist ontbreekt het ook mij wel eens aan inspiratie, en na het zinderende slot van de competitie waarin zowel onze heren als dames naar de eerste klasse promoveerden, én met een prachtig kampioenenbal waarin alle kampioensteams hun eigen 'minute of fame' kregen, waren er niet bepaald veel inspirerende gebeurtenissen op de voetbalvereniging te melden.

In het beleidsplan van VVIJ is onder andere opgenomen dat: "de vereniging het eerste elftal, zowel van de heren als van de dames, wil laten spelen op tweede klasse niveau met een zo hoog mogelijk aandeel van zelf opgeleide spelers. En voor selectieteams in de jeugd geldt: het spelen op hoofdklasseniveau met af en toe een uitstapje naar de derde divisie." Het staat er letterlijk.

Ik heb een visioen gehad. In dit visioen heb ik inzage gekregen in de plannen van de gemeente. U mag er verder met niemand over praten, maar het schijnt zo te zijn dat men nogal wat van plan is met ons sportpark.

Hangt het woord crisis u ook zo de keel uit? Je kan al een flinke tijd geen krant meer openslaan, geen internetpagina meer openen en geen tv-programma meer bekijken of je wordt geconfronteerd met het woord crisis, eventueel voorzien van het voorvoegsel krediet, banken of financiële. Bij voorkeur wordt dit begeleid door een grafiekje met een neergaande lijn, zodat ook voor degenen die alleen maar plaatjes kijken duidelijk wordt dat het toch wel heel erg is.